Spelpaleis Amersfoort

kom spelen

Expedition to Newdale, 22 november 2019

Alexander Pfister is een veelzijdig spelontwerper. Hij is zowel bekend van de vlotte kaartspelletjes Port Royal en Oh My Goods!, de middel zware spellen Broom Service en Isle of Skye en het zwaardere werk met Mombasa en Great Western Trail. Bijzonder is ook dat hij in al die categorieën goede spellen aflevert. Dit jaar bracht hij twee heel verschillende spellen naar Spiel/Essen: Expedition to Newdale en Maracaibo. Maracaibo hoop ik een andere keer te spelen, deze vrijdagavond speelde ik Expedition to Newdale.

Expedition is het vervolg, in een bordspel, van het kaartspel Oh My Goods!. Net als in OMG probeer je een logistieke ketting te maken die goederen produceert en vervolgens weer gebruikt in een vervolg product (koe naar vlees, meel naar brood, dat werk). Expedition is echter meer. Er is een verhaal element wat tot nu toe leuk maar niet spannend is (Missie 1 van dit grote avontuur is…. (trom geroffel) het zorgen voor genoeg eten!). Er is ook een leuk gelukselement. Voor elk productie gebouw moeten bepaalde kleuren arbeiders aanwezig zijn om te produceren. Maar de keuze of je een gebouw laat produceren maak je voordat je precies weet welke werkers er zullen zijn. Dit geluk is goed te compenseren maar heeft wel een effect. De kern is gelukkig een tactische afweging dmv worker placement.

De duur van het spel is beperkt tot 7 ronden. In het begin start je met maar 2 werkers en vijf geld in goederen en kunnen de eerste ronden vrij vlot gaan. Het is wel zo dat elke zet telt als het spel zo compact is opgezet. Hierdoor plaatst Expedition zich iets boven Broom Service / Isle of Skye maar zeker niet in de buurt van Mombasa of Great Western Trail. Het spel speelt prettig met verschillende spelers aantallen.

 

Dune, 15 November 2019

The spice must flow!Dune of Duin is een top 10 SF boek aller tijden. Een boek dat een hele wereld schept, waarin er melange (spice) gewonnen wordt op een planeet die uit één grote woestijn bestaat. Een woestijn waar zandstormen het vlees van je botten blazen en waar woestijnwormen leven van enorme omvang. Een betoverende wereld.

Om deze wereld strijden meerdere facties om de melange, want alleen de melange maakt reizen tussen planeten mogelijk. In Dune zijn veel verschillende facties; er zijn “huizen”, de keizer, en nog veel meer. Iedereen heeft zijn eigen doelen.

Het spel over het boek heeft bijna dezelfde mythische status. Jarenlang was het originele spel uit 1979 in de top 100 van BoardGameGeek. Het spel werd echter nooit herdrukt. Het verhaal ging dat de rechten ingewikkeld lagen. Tot het nieuws verscheen dat het spel eindelijk opnieuw uitgegeven ging worden. Er ging een siddering door de spellen wereld. En jawel in 2019 kon de wereld weer Dune spelen!

Afgelopen vrijdag had ik het genoegen om aan te schuiven in de rol van het huis Harkonnen. Helaas komen de Harkonnen er in het boek slecht vanaf en in zo’n thematisch spel heeft dat natuurlijk zijn invloed. In Dune heeft elke factie bijzondere eigenschappen die een significant voordeel geven. Net als andere spellen uit die tijd (1979) zijn de eigenschappen niet gebalanceerd. Het is aan de speler om voor de balans te zorgen. Gelukkig zijn de regels van Dune opgepoetst en het geheel speelt soepel weg. Met 10 ronden duurt het spel niet te lang. Ook kun je maar beperkt je troepen bewegen en dus zijn de gevechten compact. Voor mij was het een geslaagde eerste keer, zeker omdat het thema heel sterk in het spel verweven is.

Star Wars: Outer Rim, 8 november 2019

De Essen voorraad is nog lang niet op en ook deze avond liggen er alleen maar nieuwe spellen van Spiel/Essen op tafel: Era: Medieval Age, Ragusa, Sanctum en Star Wars: Outer Rim. Ik sloot aan bij het laatste.

Star Wars: Outer Rim is de laatste telg in een lange lijst Star Wars spellen van Fantasy Flight. Eerder heb ik mij al vermaakt met X-Wing, Imperial Assault en Rebellion. Fantasy Flight doet twee dingen heel goed: de Star Wars atmosfeer en de vormgeving. In Outer Rim duik je direct vol in het Star Wars verhaal met herkenbare personen en gebeurtenissen. De vormgeving is origineel en mooi. Het bord is een halve cirkel en daarnaast heb je een persoonlijk spelers bordje die je uitbreidt met kaarten.

In de Outer Rim speel je een van de bekende karakters die met een simpel ruimtevaartuig roem probeert te winnen. Je kunt goederen smokkelen, missies uitvoeren en een premiejager worden. Met het geld dat je verdient kun je een beter schip, uitrusting voor jou en je schip en bemanningsleden kopen. Je karakter duwt je wel een richting op, maar je bent vrij te doen wat je wilt. Veel acties leveren roem op. Wie als eerste x roem heeft wint direct.

Outer Rim heb ik nu twee keer gespeeld en als je van Star Wars houdt voel je, je zeker helemaal thuis. Als Han Solo illegalen goederen smokkelen, kan. Als Boba Fett een premiejager zijn, kan. Het spel geeft je veel vrijheid, maar ook richting. Goederen ophalen en afleveren verloopt soepel. Er is ook een spelmechaniek rond je reputatie met de vier facties van de Outer Rim. Dit speelt ook soepel en domineert niet. Spel technisch zit het goed in elkaar. Zoals wel vaker bij Fantasy Flight wordt er druk met dobbelstenen gerold en willekeurige kaarten opengedraaid, dus je kunt veel pech/geluk hebben. Het enige echt negatieve puntje is dat elke beurt 3-4 onderdelen heeft zonder interactie waardoor je met vier spelers wel merkbare dode momenten hebt.

Empires of the North en Bloom Town, 1 november 2019

Eerste spellenavond na Essen bruist altijd van de nieuwe spellen. Het Spelpaleis organiseert gelukkig op de zondag van Spiel een uitpakzondag om de ergste druk van de ketel te halen. Niet te min is het altijd de vraag wanneer er tijd is voor jouw aanschaf.

Ik had mazzel want er was animo om Imperial Settlers: Empires of the North uit te proberen. Empires is tweede versie van Imperial Settlers uitgegeven door Portal Games. Imperial Settlers vond ik direct een grappig spel. Mooi artwork en een spelmechaniek waarbij je op zoek ging naar combo’s in een kaartendeck. Helaas zaten er ook wat rare dingen in het spel. Zo raakte je alle grondstoffen kwijt na elke ronde. Dat was jammer want ik vind het juist interessant om te bedenken of je een grondstof beter nu kunt uitgeven of juist bewaren voor iets moois in de volgende ronde. Empires of the North heeft dit soort dingen opgelost. Het blijft wel een heel solistische “tableau builder”. Het gaat er uiteindelijk om, om zo slim mogelijk de voordelen van jouw specifieke deck/clan op tafel te leggen. Het spel speelt dan ook het soepelst met twee personen en kan ook uitstekend alleen gespeeld worden.

Imperial Settlers duurt niet zo gek lang en er was dus tijd voor nog een Essen release: Bloom Town. Op Essen konden we aanschuiven bij een demo. Het spel speelt soepel weg en mijn dochter had zeker zin in meer. In Bloom Town leg je tegels met gebouwen op een 5×5 raster. Waar je het gebouw legt bepaald van welke tegel je uit de voorraad pakt. Elke gebouw scoort direct, maar een gebouwsoort kan ook tussendoor scoren. Al met al een leuk kort spel met een mix van tactiek en geluk. Helemaal aan het einde ook nog Flick of Faith gespeeld. Een grappig behendigheidsspel waar je als goden druk in de weer gaat met het flikken van houten schijfjes.

Spiel/Essen 2019 en EK bordspellen; oktober 2019

Het is al even geleden. Tijd. Keuzes. Niets nieuws. Maar de blog is terug want het hoogtepunt in de bordspellenwereld, Spiel/Essen, geeft veel energie. Want wat een evenement. Meer dan 200 duizend mensen over de vloer op een weer grotere beurs. Weer meer nieuwe titels dan iemand maar kan zien, spelen of kopen. Spelpaleis Amersfoort was ruim vertegenwoordigd en iedereen ging met veel moois naar huis. Voor Marleen en mij een extreem kort bezoek van … 1 dag. Met 1 dag weet je dat je niet alles kunt zien maar gelukkig was er op vrijdag veel ruimte om aan te schuiven.

Spiel/Essen was dit jaar stukken beter georganiseerd. Uitgang Oost was open en Hal 7/8 werden gebruikt voor het controleren van de kaarten, koffie en wachten. Ook leuk voor de (kleinere) stands in Hal 6 die normaal minder mensen langs zien komen. Wat wel fout ging was de garderobe aan het einde van de dag. Had niet verwacht een half uur in de rij te staan om mijn jas terug te krijgen.

Zelf veel gespeeld. Traditioneel horen daar ook dingen bij waar ik normaal aan voorbij loop maar soms wil je even zitten (octopus vinger spel met bekertje bv). Bloom Town viel in de smaak en ook Moon Base was in het echt net zo mooi en innovatief als op de foto’s. Deep Blue daarentegen was niet alleen push-your-luck maar had ook een vreemd element waar iemand gratis kan meeliften en wat naar mijn mening hopeloos uit de hand loopt.

Op Zaterdag was het Europese Kampioenschap bordspellen. Als derde team uit het NK mochten we Nederland vertegenwoordigen met een team van vier. Vier mooie spellen stonden op het programma: Coimbra, Gugong, Solenia en Newton. Het toernooi vindt plaats in de kelder van de Messe en is dus niet onderdeel van Spiel en toch wel een beetje. Ergens vind ik dit altijd jammer want ik denk dat een serieuze competitie een bepaalde meerwaarde projecteert op spellen als geheel.

Het Spelpaleis deed het geweldig goed met 6 eerste plaatsen en een reeks 2/3/4 plekken. In totaal haalden we een mooie 50 punten binnen wat ons een 12de plek van de 38 bezorgden. Een mooie verbetering van de 24st plek van vorig jaar. Super trots. Marleen werd gedeeld beste vrouwelijke deelnemer en als team waren we tweede bij Gugong van Brewmaster.

Nieuw jaar, nieuwe bordspel uitdaging, spelavond 11 januari

Een nieuw jaar en dus de kans om nieuwe goede voornemens te bedenken en vol te houden. En dat kan best verraderlijk zijn want een doel zetten is gratis, het halen is hard werk. Voor iedereen die dit jaar nadenkt over een bordspel voornemen de volgende tips.

Nummer 1 tip is nooit vergeten waarom je het doet. Het beste kun je dan ook je voornemen omvormen tot een intentie. Het gaat hier immers niet om het einddoel maar om het proces. Als je aan het einde van het jaar 10×10 aantikt is dat even leuk, maar het echt doel was om niet steeds nieuwe spellen te spelen maar eens lekker diep in een spel te duiken. En dat doe je tijdens het spelen. Misschien bereik je je intentie wel bij 8×8.

Maak niet een voornemen voor jezelf, maar neem je voor iemand anders te helpen met zijn voornemen. Als je voornemen is om veel nieuwe spellen te spelen en iemand wil dat ook, dan hoef je niet zelf dat voornemen te nemen. Help gewoon de ander (werkt ook erg goed bij gezonder eten, meer sporten, etc.)

Als derde: hak je voornemen op in delen. Want “Every journey begins with a single step” of te wel “How do you eat an Elefant? In pieces!”. Vier het halen van elk deel. Maak er een keten van behaalde voornemens van. Het is namelijk veel moeilijk om iets op te geven wat je al heel vaak elke keer gehaald hebt.

Een laatste overbodige tip is dat Gamification helpt. Maak een spel van je voornemen! Hou je voortgang bij. Beloon het behalen van deeldoelen.

De foto’s zijn van Lords of Xidit. Afgelopen spelavond wist een medespeler 3 van de 52 doelen weg te strepen uit de hele leuke 52 games challenge die dit jaar voor de vierde keer op de Geek verschijnt.

Estates in het spelpaleis, spelavond 4 januari 2019

Deze vrijdag mocht ik meespelen met The Estates. Het was de mooie heruitgave die dit najaar in Essen gepresenteerd werd. Het oorspronkelijk spel Neue Heimat is van Klaus Zoch (ja van Zoch de uitgever) uit 2009.

The Estates is een knap biedspel. Je bouwt gebouwen door biedingen te winnen op blokjes met getallen. De biedingen gaan volgens een bekend mechaniek. In beurtvolgorde bied je een blokje aan ter veiling. De andere spelers bieden in beurtvolgorde maar 1 keer, maar diegene die het blokje ter veiling aanbiedt mag besluiten het zelf te nemen voor de waarde van de hoogste bieding.

Als je als eerste een blokje van een van de zes kleuren plaatst wordt je de eigenaar van deze kleur. Alle gebouwen met die kleur bovenop zijn van jou. Een laag getal mag op een hoger getal geplaatst worden. Hierdoor kun je een gebouw overnemen door er een blokje van jouw kleur op te plaatsen. Een gebouw is af als er een dak op is. Langzaam vullen de drie rijen van het speelbord zich. Als er twee van drie rijen af zijn eindigt het spel. De truc is dat alleen de twee complete rijen punten geven. De rij die niet af is gekomen scoort de punten negatief. Je tegenstander kan heel goed tijdens het spel jouw kleur opkopen en dumpen in een rij die niet af (lijkt) te komen en je zo opzadelen met een bak negatieve punten. Knap spel.

Hoogtepunten van 2018 … Peter

2018 was een heel bijzonder jaar voor het Spelpaleis en voor mij. Als Spelpaleis sloten we in november ons 7de jaar af. Behalve voor Spiel en enkele vakantie vrijdagen hadden we elke week 12-20 mensen over de vloer om een spel te spelen. Veel nieuwe gezichten waarvan een aantal zijn blijven terugkomen. Daarnaast hebben we een winter (technisch 2017 – 6de kerstdagspellendag) en zomer editie van de Spelpaleisspeldag (16 juni) gehouden. Op Spiel waren we met een grote groep en ook hadden we weer de Spiel-uitpak-zondag.

Op het NK waren we met twee teams om Azul, Berenpark, Montana en Rhodes te spelen. Team 1 werd vierde en mocht door naar het EK. En zo werd een van mijn lang gekoesterde wensen werkelijkheid: spelen op het EK. Vier echte toernooispellen (Clans of Caledonia, Heaven & Ale, Keyper en Pulsar 2849). Super om je zo in een spel te mogen verdiepen en dat met zulke sterke spelers te mogen spelen. Heel tevreden met het resultaat maar ook heel duidelijk dat een beter resultaat een ander niveau vraagt.

Als kers op de taart het eerste Spellenkampioenschap Amersfoort (SKA). Samen met de beste spellenwinkel van Nederland, de Spellenpoort, georganiseerd. Twaalf spelers streden in Scythe, The Voyages of Marco Polo en Altiplano om de eer. Rob en Jeroen eindigenden met evenveel punten. Rob won de tie-breaker. Heel spannend om te doen en veel geleerd (extra respect voor Roll the Dice die schijnbaar moeiteloos elk jaar het NK uit hun mouw schudden). Het enige nadeel van het organiseren van een toernooi is dat je zelf niet mee mag doen. In 2019 weer? Wie weet.

Persoonlijk heb ik erg genoten dit jaar. 262 spellen gespeeld, waarvan heel veel potjes van de NK, EK en SKA spellen. Het beste spel voor mij was de kennismaking met Food Chain Magnate. Eens hoop ik dit spel foutloos te spelen. Of dit winst is of niet maakt mij eigenlijk niet uit. Wat is dit spel vreselijk straf maar ook vreselijk leuk en elegant.

Van de langere spellen was 2018 het jaar voor Altiplano, Agra en Terraforming Mars (nu ook met Coloniën uitbreiding). Van de kortere spellen heb ik erg genoten van Fuji, Azul en Ganz schön clever. Eigenlijk ook van Berenpark ware het niet dat het op het NK zo slecht ging, dat ik er nog niet overheen ben. Het mooie van een spellenclub is dat je ook spellen speelt die je niet uitzoekt. Zo mocht ik genieten van The MindSpirit IslandWestern Legends en natuurlijk Pandemic Legacy: Season 2.

Iedereen bedankt voor 2018. Op naar 2019! Een nieuw speljaar licht aan mijn voeten. Gelukkig 2019!

Hoogtepunten 2018… van Gerry

Een kort rondje langs de spelers van het spelpaleis om hun hoogtepunten van 2018 te vernemen. Voor Gerry zijn het:

Als ik kijk naar mijn speloverzicht van de spellen die ik in 2018 gespeeld heb zie ik heel veel spellen die slechts één keer op tafel kwamen en een paar spellen die ik dit jaar meerdere keren gespeeld heb. Gloomhaven staat met stip op nummer één, door de campaign setting en de vaste groep waarmee ik dit regelmatig speel. Voor mij dan ook het spel van 2018, ook al begon ik in 2017 met het spelen van dit spel.
Een ander spel dat ik meerdere keren gespeeld heb is de Kickstarter Darklight: Memento Mori, wat eveneens een story-based campaign setting heeft. Pluspunten ten opzichte van Gloomhaven zijn de random dungeons (welke kant moet je op voor de eindbaas?) en de uitgebreide speelfase (de reis naar en verblijf in een stad of dorp) tussen twee dungeons. Nadelen zijn het (in mijn ogen) beperkt aantal monstertypen en het wat random aanvoelen van het combat mechanisme.

Een andere Kickstarter die me positief verraste is Western Legends, een sandbox game waar je als een legendarisch karakter zoals Billy the Kid, Doc Holiday of Anne Oakley punten kunt verzamelen door verschillende acties op het bord uit te voeren, variërend van een spelletje poker, goud delven tot het drijven van vee of het arresteren van bandieten.
Verder viel mij vooral Sid Meier’s Civilization: A New Dawn op, wat (in tegenstelling tot eerdere Civilization uitvoeringen) speelbaar is in een avondje. Voor Twilight Imperium (4th edition) heb je wel wat langer nodig, al is ook deze versie gestroomlijnder dan zijn voorgangers. Maar ondanks de speelduur is dit ook een spel dat de moeite waard is om een keer gespeeld te hebben. Helaas zal het juist door die speelduur niet vaak meer op tafel komen.

Verder heb ik me prima vermaakt met de wat lichtere spellen zoals Dice Forge, waar je je dobbelstenen kunt manipuleren door het inzetten van resources om nog meer resources te verzamelen en zo meer/betere kaarten te kunnen kopen om meer punten te scoren, en Tiny Epic Zombies, een coöperatief (of competitief) spel waar je een winkelcentrum moet behoeden voor een invasie van zombies, door het behalen van een drietal objectives dat binnen een uurtje te doen is (mits je niet overlopen wordt door de zombies).
Op de tweede plaats qua aantal keer gespeeld dit jaar staat Charterstone, maar ondanks de vele keer spelen komt deze niet in mijn lijst van favoriete spellen van 2018. De eerste paar keer waren best leuk, maar na een tijdje wordt het minder. Maar gelukkig begint het einde te naderen en is ons dorp bijna af.

Hoogtepunten 2018… van Jeroen

Een kort rondje langs de spelers van het spelpaleis om hun hoogtepunten van 2018 te vernemen. Voor Jeroen zijn het:

Als ik kijk welke spellen ik in 2018 gespeeld heb moet ik concluderen dat er niet echt een ‘winnaar’ naar voren komt. Ik heb vooral veel verschillende spellen gespeeld. (Daarom volgend jaar maar weer een 10×10 challenge). Maar als ik terugkijk zijn er wel wat spellen die wat mij betreft uitsteken boven de rest, ik weet niet welke van deze ook daadwerkelijk in 2018 zijn uitgegeven, maar dat boeit me persoonlijk dan ook niet zo veel.
Als eerste Altiplano, mede dankzij het SKA heb ik deze dit jaar een aantal keer gespeeld, en ik houd van het mechanisme waarbij je de inhoud van je ‘bag’ moet managen.
Ik was denk ik redelijk laat met het ontdekken van Concordia, maar nu ik tijdens Essen Concordia Venus heb gekocht heb ik hier in 2018 al behoorlijk van kunnen genieten, en ik hoop dat ook in 2019 te kunnen doen. wat Concordia wat mij betreft zo leuk maakt is het gegeven dat je tijdens het spel vaak niet goed weet wie er nou eigenlijk de meeste punten gaat scoren. Hierdoor blijft het voor alle spelers leuk tot het einde, ook al blijk je uiteindelijk de minste punten te hebben. Inmiddels ook al een keer gespeeld met de teamtegels, hierdoor krijgt het spel toch weer een andere dimensie, leuk om 2019 nog een aantal keer te doen.
En als derde Century: Spice Road, volgens mij niet uit 2018, maar voor mij persoonlijk toch wel behorend in dit jaar. Tijdens de vakantie in een heel gaaf gamecafe in Kopenhagen dit spel gespeeld met Niels en Astrid. Naar aanleiding daarvan gekocht, en inmiddels het spel dat ik het mest gespeeld heb in 2018!
Nu staat 2019 voor de deur, en ik hoop ook komend jaar weer veel leuke spellen te doen in het Spelpaleis. Persoonlijk kijk ik er naar uit om in 2019 aan de slag te gaan met “Scythe, the rise of Fenris”, “Civilisation a new dawn” onze Chartestone campaign af te maken, en al het nieuwe moois dat 2019 ons zal bieden.

Berichtnavigatie