Spelpaleis Amersfoort

kom spelen

Uwe Marathon, juli 2021

Uwe Rosenberg is een graag geziene gast in het Spelpaleis. Niet door iedereen moet ik zeggen. Zijn fixatie met nostalgisch plattelands leven inclusief de obsessie om elke gezinslid steeds eten te geven, spreekt niet iedereen aan. Maar voor diegene die op zoek is naar een pittig strategie spel, biedt hij veel moois. Deze zomer hebben we een heuse Uwe Marathon georganiseerd om diep in zijn oeuvre te duiken. Zowel de haters als de liefhebber zullen moeten toegeven dat Uwe vele gezichten heeft.

Het lijstje van de marathon, op volgorde van Boardgame Geek ranking:

21 “A Feast for Odin (2016)
30 “Caverna: The Cave Farmers (2013)
32 “Agricola (2007)
52 “Le Havre (2008)
64 “Fields of Arle (2014)
93 “Patchwork (2014)
147 “Ora et Labora (2011)
280 “Glass Road (2013)
304 “At the Gates of Loyang (2009)
342 “Nusfjord (2017)
449 “Hallertau (2020)
464 “Bohnanza (1997)
612 “Nova Luna (2019)
840 “Cottage Garden (2016)
1013 “New York Zoo (2020)

Het oudste spel in het lijstje is Bohnanza. Het gerucht gaat dat Uwe hiermee het geld en het krediet bij de uitgevers heeft verdient om zijn andere spellen mee uit te geven. Na Bohnanza staat Uwe echter voor de meeste mensen gelijk aan Agricola. Worker placement op een gemeenschappelijk bord met de mogelijkheid om meer workers te krijgen mits je een kamer hebt. Nog steeds een heel goed spel waarbij je elke zet moet overwegen.

Le Havre

Agricola werd gevolgd door het zware Le Havre. Hier zie je dat Uwe niet schrikt om heel veel soorten grondstoffen in een spel te stoppen. Ook zie je hier dat een gebouw dat je bouwt ook door andere gebruikt kan worden. Na het lichtere en interactieve Aan de poorten van Loyang waarbij er weer ouderwets geboerd wordt volgde Ora et Labora. Een monsterspel waarbij elke grondstoffiche twee kanten heeft voor nog meer grondstoffen. Grondstoffen liggen op een rondel en worden zo elke beurt meer “waard” tot ze “gekocht” worden en terug gaan naar nul. De 2 tot 3 uur op de doos maakt hij zeker goed. Menig Uwe fan moet zich afgevraagd hebben wat er zou volgen: het werd Caverna. Caverna is de vriendelijk Agricola. Wil je niet met vee omgaan? Graaf een gang of ga op plundertocht. Meer opties en dus zit je elkaar minder in de weg. Wel weer je dwergen eten geven, dat wel.

Caverna

Na een zijsprong naar de lichte interpretatie van het rondel in Glasstraat volgden in 2014 twee spellen: Patchwork (een elegant bijna abstract tweepersoonsspel) en Friese Velden (ook een tweepersoonsspel maar dan strategisch in de geest van Agricola maar veel opener). Friese Velden is mijn persoonlijk favoriet. De vrijheid om te kiezen wat je wilt gaan doen. Het team van zomer en winterarbeid is mooi vorm gegeven en het artwork is top.

Friese Velden

Met Friese Velden leek Uwe’s oeuvre af, tot in 2016 op Essen Odin verscheen. Het was een chaotisch gezicht: een tafel vol met spullen, Vikingen die je te eten moest geven, een tetris-achtige constructie waarmee je punten moest scoren, waar ging dit heen. Maar deze loodzware doos werd door fans met open armen ontvangen en staat nu als het beste spel van Uwe op de BGG lijst. Onder alle verwarring zit een straf planningspel waarbij je zorgvuldig met je acties moet omgaan.

Odin

Na Odin liet Uwe zien dat hij meer ijzers in het vuur heeft. Met Cottage Garden (een 4 persoons Patchwork-achtig spel), Nusfjord (vissen in Noorwegen, bossen kappen én weer aanplanten, Uwe goes Eco?) en wederom een Patchwork interpretatie met Nova Luna. Kwamen er 3 meer spellen de top 1000 in. Tot slot volgde vorig jaar Hallertrau (nog niet gespeeld) en net buiten de top 1000 New York Zoo. Met NY Zoo lijkt Uwe definitief af te rekenen met zijn fixatie op vee. Een exotische dierenselectie staat tot je beschikking.

New York Zoo

Met de crew de diepzee in, juni 25 / juli 2

Hoe heerlijk gevarieerd kunnen bordspellen zijn? Nu we weer “gewoon” spelen ligt het hele spectrum aan spellen weer aan onze voeten en meer. Op de 25ste werd er een heus prototype gespeeld van een van onze clubleden, terwijl ik begon met Wingspan met zowel de Europese en Australische uitbreiding. Op een andere tafel werd Gaia Projects gespeeld.

Na Wingspan pakte we de nieuwe De Crew – Missie Diepzee. We hadden al genoten van de vorige versie waarbij we naar de sterren gingen. De vraag was hoe anders is deze versie? De kern is natuurlijk het zelfde gebleven: het is een slagenspel waarbij je gezamenlijk een aantal doelen probeert te halen. Een simpel maar ijzersterk principe. Het verschil zit hem in de opdrachten. Waar je in de vorige versie steeds hetzelfde probleem had; krijg kaart x bij persoon y, is er hier een grotere variatie. Elke ronde heeft een moeilijkheidsgraad afhankelijk van het aantal spelers. Je draait opdrachtkaarten tot je voldoet aan de moeilijkheidsgraad. De opdrachten kunnen sterk verschillen en zijn gevarieerder dan “zorg dat person x kaart y krijgt”. Naar mijn mening is dit een enorme verbetering. Je kunt nu zelfs het avontuur zelf achterwegen laten en gewoon een bepaalde moeilijkheidsgraad spelen. De vorige Crew was al een aanrader. De nieuwe maakt hem nog beter.

Op 2 juli een iets mindere bezetting maar geen mindere spellen. Funkenslag/Hoogspanning Benelux en Letters from Whitechapel. Met 3 personen was Hoogspanning in ons kleine landje een drukke bedoening. De Benelux variant gaat sneller door de energiecentrales heen wat het spel versneld en zorgde dat ik aan het eind te traag was. Het blijft een bijzonder spel met een mooie spanningsboog. Na dit vuurwerk nog een rustig potje Reef. Beneden werd in stijl van de Uwe Rosenberg marathon New York Zoo gespeeld. Ik kan niet aan de indruk ontsnappen dat Uwe wilde laten zien dat hij prima een spel zonder schapen en koeien kon maken. En dus nam hij flamingo’s en pinguïns…

Spelpaleis Legacy & Oath, 18 juni

“A legacy game is a variant of tabletop board games in which the game itself is designed, through various mechanics, to change permanently over the course of a series of sessions.”

Een legacy spel heeft een geheugen. Wat je doet heeft niet alleen gevolgen voor het spel, maar ook voor het volgende spel. Je bouwt voort op waar je gebleven bent. Zo voelt het een beetje op dit moment. Net als veel spellenclub/groepen hadden we een grote groep enthousiaste mensen. De kern heeft over de laatste anderhalf! jaar doorgespeeld via online, decentraal bij verschillende leden of alleen met het gezin. Dit is de erfenis, de legacy. Maar nu het aantal max bezoekers weer vrij is kunnen we ons weer wakker schudden als een beer uit zijn winterslaap!

Geheel thematisch speelden we dan ook Oath: Chronicles of Empire and Exile. Dit spel van Cole Wehrle (bekend van Root, Pax Pamir en John Company) is zoals veel van zijn spellen zeer interactief. 1 speler heeft vanaf het begin de winst conditie in handen. Raakt hij die niet kwijt dan wint hij/zij. Maar gedurende het spel worden nieuwe condities vrij gespeeld door ander spelers. De speler die een nieuw conditie heeft (a vision) en aan die conditie voldoet wint nu direct.

De winnaar neemt een deel van eindstand mee naar het volgende spel en er rouleren nieuwe kaarten in. Een groot deel van de unieke kaarten blijft echter in het spel. Zo bouwt elk volgend spel voort op het voorgaande.

De spelregels zijn net als bij de meeste spelen van Cole Wehrle een duidelijke hindernis. Er is veel detail, niet alles is even intuïtief en de regels vertellen je niet hoe je moet spelen. Echt een spel dat je gespeeld moet hebben om te kunnen spelen. Het was ons tweede potje in 2 weken en nog hadden we een paar regels net niet helemaal in de vingers. Bij Wehrle-spellen wordt dit gecompenseerd door een heel diep spel met veel mogelijkheden, onverwachtse wendingen en een bijzonder spelervaring.

2020 het jaar dat Corona meespeelde

Het Spelpaleis heeft een eenvoudig doel: leuke spellen spelen met leuke mensen. Kijk je terug op dit jaar dan is dat gewoon weer gelukt. Was het anders? Zeker.

Ten eerste was dit een top jaar voor spellen. Ik heb nog geen statistieken gezien, maar ik vermoed dat heel Nederland 2x zoveel tijd aan spelletjes heeft besteed tov vorig jaar. Puzzels, knutselspullen, huisdieren, videospellen en zeker ook bordspellen waren enorm populair. Bordspellen website Boardgamearena ging van de pre-Covid piek van 4,000 spelers naar 13,000 op een donderdagmiddag.

Spellen uitgeven en verkopen was een stuk moeilijker. Logistiek en een lockdown gaan niet goed samen. Menig kickstarter was vertraagd. Een winkel runnen is ook niet makkelijk met steeds veranderende regelgeving. Daarbij verschoof de rol van gastheer naar politieagent.

En helaas dit jaar bijna geen spellenclub. Het Spelpaleis bewoog trouw mee met de verzoeken van de overheid. Vanaf maart sloot de poort. Online gingen we verder met een Discord server en verschillende vormen: online op BGA, een echt spel maar ieder een eigen bord en streamen van 1 bord. Alles had zijn charmes. In de zomer na de lockdown met 2 tafels in de tuin. In September decentraal. Leden stelden een tafel beschikbaar met een spel en anderen tekenden er op in. Het lijkt ineens heel lang geleden dat er 20 spelers in de keuken stonden te kletsen.

En natuurlijk geen beurzen. Spiel had als najaarsbeurs de tijd en kwam met Spiel Digitaal. Ik heb genoten om te zien hoe iedere uitgever op zoek ging naar de beste manier. Natuurlijk is een digitale beurs geen echte beurs. Net als potje voetbal op de computer niet hetzelfde is als op het veld. Ik heb een prima tijd gehad. Tabletopia leren kennen. Een prima speluitleg gekregen waarbij ik de uitlegger goed kon verstaan en via een uitstekende spellenwinkel keurig mijn Essen Loot binnengekregen.

Volgend jaar hoop ik dat we rond de zomer weer een spellendag kunnen houden. In de tussentijd gaan we decentraal verder met zo nu en dan een groot spel voor in het weekend.

Het spelpaleis is … dicht

Beste spelpaleis vrienden. Vrijdag gaat het dan toch gebeuren. Het spelpaleis gaat op slot terwijl we er zijn. Geen spelpaleis. We gaan door online tot we weer gezellig samen kunnen spelen.

Elke Maandag, Woensdag en Vrijdag kun je mij vinden voor een spel op ons Discord kanaal vanaf 20:00. Elke Zaterdag doen we iets bijzonders. Aanstaande zaterdag waarschijnlijk niet heel bijzonder. Eerst wil ik iedereen die wil, de gelegenheid wil geven om zijn of haar weg te vinden naar Discord, Boardgamearena en Yucata. Heb je problemen om die weg te vinden laat het dan weten, we komen er zeker uit.

Maracaibo, 24 januari 2020

Alexander Pfister is een opmerkelijk auteur. Enerzijds maakte hij lichte spellen zoals Oh My Goods! en Port Royal. Anderzijds is het de man achter het veel zwaardere Mombassa en Great Western Trail. Sommige ontwerpers kunnen dat. Ik vergeet bij Uwe Rosenberg ook altijd dat hij Bohnanza heeft gemaakt. Zijn grote spel van Spiel 2019 was Maracaibo. In de geest van Great Western Trail met een vleugje Oh My Goods!

Bij Maracaibo reis je met je schip in een grote cirkel door het Caribische gebied ten tijden van de kolonisatie. Hierbij mag je zelf beslissen of hoe snel je gaat tot max 7 stappen. Waar je eindigt doe je ofwel een tot drie generiek dorpsacties of, als je bij een stad stopt, de specifieke stadsactie. Is iemand helemaal rond gevaren dan stopt de ronde. Elke ronde heeft een geld en punten waardering waarna de volgende ronde begint. Dit doe je 4 keer en dan volgt alleen nog een eindtelling. Dit alles is redelijk overzichtelijk. Maar de schijn bedriegt. Een van de dorpsacties is het uitspelen van een kaart uit je hand. Deze kaarten bestaan uit een grote variatie aan personen en kaarten die je mogelijkheden vergroten. Je hebt ook een eigen bordje waar je allerlei voordelen kunt vrijspelen. Tot slot voer je nog oorlog in de naam van een van de drie naties in het spel. Hierbij vergroot je hun invloed op het bord en jouw aanzien met hun. O ja, er is ook nog een ontdekkingspoor, “grote-punten-kaarten-voor-aan-het-einde”, geld management, assistenten die je langs de route kunt plaatsen, persoonlijke opdrachten en quests.

Het spel biedt en vraagt dus veel. Met drie personen is het opzetten, korte uitleg en spelen toch al snel een 3 tot 4 uur aangelegenheid. De grote hoeveelheid mogelijkheden biedt een vrijheid maar ook chaos en onduidelijkheid. Maar voor wie niet tegen de speelduur opziet biedt Maracaibo een hele mooi ervaring. Het is een spel waar je heerlijk puzzelt over welke plaatsen op het bord je wilt aandoen. Aangezien iedereen de ronde kan versnellen blijft het afwachten of je plan lukt. De vormgeving, spelregels, iconografie, player aid zijn allemaal dik in orde. Ik vond het een heerlijk spel.

Dubbel Maracaibo voor als een Maracaibo niet genoeg is.

405 plays in 2019!

Die Crew to the rescue, 6 december 2019

Ergens in het begin van het jaar heb ik mijzelf de uitdaging gegeven zoveel potjes te spelen als er dagen in het jaar zijn. Rond de zomer ging het fout en bouwde ik een achterstand op. Ik heb echter niet opgegeven en zet voor het einde nog een eindsprint in. Ik was dan ook blij om deze avond veel potjes te kunnen spelen vanwege: Die Crew: Reist gemeinsam zum 9. Planeten.

In De Crew (ofwel de groep en niet “sterf groep!” of “dobbelsteen groep” wat bij mij even duurde) speel je een simpel slagenspel. Niets nieuws: 4 kleuren van 1 tot 9, een special troef kleur van 1-4 (“de raketten”), je moet kleur bekennen, kan je geen kleur bekennen dan mag je troeven of een andere kleur spelen. Wat maakt dit spel dan het beste spel op de Fairplay lijst van Spiel 2019? Coop!

Elke ronde/missie neem je één of meerdere opdrachten. Een opdracht is simpel: die speler moet die bepaalde kaart winnen met zijn slag. Dit lijkt niet zo moeilijk tot je door hebt dat je niet mag praten, je kaarten open leggen, etc. Dan wordt het ineens een lastige puzzel. Gelukkig mag je over één kaart communiceren wat slim is gedaan en extra opties brengt.

Tot slot heeft De Crew nog een verhaal. D.m.v. 40 missie ga je op reis naar de 9de planeet. Elke missie is weer een beetje moeilijker en heeft leuke extra’s. Het moge duidelijk zijn dat je dit spel niet koopt voor zijn verhaallijn, maar het is een leuke extra.

Het spel viel direct goed. Zeker mensen die vroeger veel Klaverjassen gedaan hebben, leven helemaal op. Ik zie dit spel hoog eindigen in menig spellenprijslijstje. Snel, simpel, betaalbaar en als je slagen spellen kent zo uitgelegd, maar toch geniaal. Beschikbaarheid is helaas niet super.

Nog een klein voordeelt voor ondergetekende elke missie is een potje. Mijn “aantal potjes”-doel is ineens flink opgeschoten.

 

 

Expedition to Newdale, 22 november 2019

Alexander Pfister is een veelzijdig spelontwerper. Hij is zowel bekend van de vlotte kaartspelletjes Port Royal en Oh My Goods!, de middel zware spellen Broom Service en Isle of Skye en het zwaardere werk met Mombasa en Great Western Trail. Bijzonder is ook dat hij in al die categorieën goede spellen aflevert. Dit jaar bracht hij twee heel verschillende spellen naar Spiel/Essen: Expedition to Newdale en Maracaibo. Maracaibo hoop ik een andere keer te spelen, deze vrijdagavond speelde ik Expedition to Newdale.

Expedition is het vervolg, in een bordspel, van het kaartspel Oh My Goods!. Net als in OMG probeer je een logistieke ketting te maken die goederen produceert en vervolgens weer gebruikt in een vervolg product (koe naar vlees, meel naar brood, dat werk). Expedition is echter meer. Er is een verhaal element wat tot nu toe leuk maar niet spannend is (Missie 1 van dit grote avontuur is…. (trom geroffel) het zorgen voor genoeg eten!). Er is ook een leuk gelukselement. Voor elk productie gebouw moeten bepaalde kleuren arbeiders aanwezig zijn om te produceren. Maar de keuze of je een gebouw laat produceren maak je voordat je precies weet welke werkers er zullen zijn. Dit geluk is goed te compenseren maar heeft wel een effect. De kern is gelukkig een tactische afweging dmv worker placement.

De duur van het spel is beperkt tot 7 ronden. In het begin start je met maar 2 werkers en vijf geld in goederen en kunnen de eerste ronden vrij vlot gaan. Het is wel zo dat elke zet telt als het spel zo compact is opgezet. Hierdoor plaatst Expedition zich iets boven Broom Service / Isle of Skye maar zeker niet in de buurt van Mombasa of Great Western Trail. Het spel speelt prettig met verschillende spelers aantallen.

 

Dune, 15 November 2019

The spice must flow!Dune of Duin is een top 10 SF boek aller tijden. Een boek dat een hele wereld schept, waarin er melange (spice) gewonnen wordt op een planeet die uit één grote woestijn bestaat. Een woestijn waar zandstormen het vlees van je botten blazen en waar woestijnwormen leven van enorme omvang. Een betoverende wereld.

Om deze wereld strijden meerdere facties om de melange, want alleen de melange maakt reizen tussen planeten mogelijk. In Dune zijn veel verschillende facties; er zijn “huizen”, de keizer, en nog veel meer. Iedereen heeft zijn eigen doelen.

Het spel over het boek heeft bijna dezelfde mythische status. Jarenlang was het originele spel uit 1979 in de top 100 van BoardGameGeek. Het spel werd echter nooit herdrukt. Het verhaal ging dat de rechten ingewikkeld lagen. Tot het nieuws verscheen dat het spel eindelijk opnieuw uitgegeven ging worden. Er ging een siddering door de spellen wereld. En jawel in 2019 kon de wereld weer Dune spelen!

Afgelopen vrijdag had ik het genoegen om aan te schuiven in de rol van het huis Harkonnen. Helaas komen de Harkonnen er in het boek slecht vanaf en in zo’n thematisch spel heeft dat natuurlijk zijn invloed. In Dune heeft elke factie bijzondere eigenschappen die een significant voordeel geven. Net als andere spellen uit die tijd (1979) zijn de eigenschappen niet gebalanceerd. Het is aan de speler om voor de balans te zorgen. Gelukkig zijn de regels van Dune opgepoetst en het geheel speelt soepel weg. Met 10 ronden duurt het spel niet te lang. Ook kun je maar beperkt je troepen bewegen en dus zijn de gevechten compact. Voor mij was het een geslaagde eerste keer, zeker omdat het thema heel sterk in het spel verweven is.

Berichtnavigatie