Spelpaleis Amersfoort

kom spelen

Het spelpaleis is … dicht

Beste spelpaleis vrienden. Vrijdag gaat het dan toch gebeuren. Het spelpaleis gaat op slot terwijl we er zijn. Geen spelpaleis. We gaan door online tot we weer gezellig samen kunnen spelen.

Elke Maandag, Woensdag en Vrijdag kun je mij vinden voor een spel op ons Discord kanaal vanaf 20:00. Elke Zaterdag doen we iets bijzonders. Aanstaande zaterdag waarschijnlijk niet heel bijzonder. Eerst wil ik iedereen die wil, de gelegenheid wil geven om zijn of haar weg te vinden naar Discord, Boardgamearena en Yucata. Heb je problemen om die weg te vinden laat het dan weten, we komen er zeker uit.

Maracaibo, 24 januari 2020

Alexander Pfister is een opmerkelijk auteur. Enerzijds maakte hij lichte spellen zoals Oh My Goods! en Port Royal. Anderzijds is het de man achter het veel zwaardere Mombassa en Great Western Trail. Sommige ontwerpers kunnen dat. Ik vergeet bij Uwe Rosenberg ook altijd dat hij Bohnanza heeft gemaakt. Zijn grote spel van Spiel 2019 was Maracaibo. In de geest van Great Western Trail met een vleugje Oh My Goods!

Bij Maracaibo reis je met je schip in een grote cirkel door het Caribische gebied ten tijden van de kolonisatie. Hierbij mag je zelf beslissen of hoe snel je gaat tot max 7 stappen. Waar je eindigt doe je ofwel een tot drie generiek dorpsacties of, als je bij een stad stopt, de specifieke stadsactie. Is iemand helemaal rond gevaren dan stopt de ronde. Elke ronde heeft een geld en punten waardering waarna de volgende ronde begint. Dit doe je 4 keer en dan volgt alleen nog een eindtelling. Dit alles is redelijk overzichtelijk. Maar de schijn bedriegt. Een van de dorpsacties is het uitspelen van een kaart uit je hand. Deze kaarten bestaan uit een grote variatie aan personen en kaarten die je mogelijkheden vergroten. Je hebt ook een eigen bordje waar je allerlei voordelen kunt vrijspelen. Tot slot voer je nog oorlog in de naam van een van de drie naties in het spel. Hierbij vergroot je hun invloed op het bord en jouw aanzien met hun. O ja, er is ook nog een ontdekkingspoor, “grote-punten-kaarten-voor-aan-het-einde”, geld management, assistenten die je langs de route kunt plaatsen, persoonlijke opdrachten en quests.

Het spel biedt en vraagt dus veel. Met drie personen is het opzetten, korte uitleg en spelen toch al snel een 3 tot 4 uur aangelegenheid. De grote hoeveelheid mogelijkheden biedt een vrijheid maar ook chaos en onduidelijkheid. Maar voor wie niet tegen de speelduur opziet biedt Maracaibo een hele mooi ervaring. Het is een spel waar je heerlijk puzzelt over welke plaatsen op het bord je wilt aandoen. Aangezien iedereen de ronde kan versnellen blijft het afwachten of je plan lukt. De vormgeving, spelregels, iconografie, player aid zijn allemaal dik in orde. Ik vond het een heerlijk spel.

Dubbel Maracaibo voor als een Maracaibo niet genoeg is.

405 plays in 2019!

Die Crew to the rescue, 6 december 2019

Ergens in het begin van het jaar heb ik mijzelf de uitdaging gegeven zoveel potjes te spelen als er dagen in het jaar zijn. Rond de zomer ging het fout en bouwde ik een achterstand op. Ik heb echter niet opgegeven en zet voor het einde nog een eindsprint in. Ik was dan ook blij om deze avond veel potjes te kunnen spelen vanwege: Die Crew: Reist gemeinsam zum 9. Planeten.

In De Crew (ofwel de groep en niet “sterf groep!” of “dobbelsteen groep” wat bij mij even duurde) speel je een simpel slagenspel. Niets nieuws: 4 kleuren van 1 tot 9, een special troef kleur van 1-4 (“de raketten”), je moet kleur bekennen, kan je geen kleur bekennen dan mag je troeven of een andere kleur spelen. Wat maakt dit spel dan het beste spel op de Fairplay lijst van Spiel 2019? Coop!

Elke ronde/missie neem je één of meerdere opdrachten. Een opdracht is simpel: die speler moet die bepaalde kaart winnen met zijn slag. Dit lijkt niet zo moeilijk tot je door hebt dat je niet mag praten, je kaarten open leggen, etc. Dan wordt het ineens een lastige puzzel. Gelukkig mag je over één kaart communiceren wat slim is gedaan en extra opties brengt.

Tot slot heeft De Crew nog een verhaal. D.m.v. 40 missie ga je op reis naar de 9de planeet. Elke missie is weer een beetje moeilijker en heeft leuke extra’s. Het moge duidelijk zijn dat je dit spel niet koopt voor zijn verhaallijn, maar het is een leuke extra.

Het spel viel direct goed. Zeker mensen die vroeger veel Klaverjassen gedaan hebben, leven helemaal op. Ik zie dit spel hoog eindigen in menig spellenprijslijstje. Snel, simpel, betaalbaar en als je slagen spellen kent zo uitgelegd, maar toch geniaal. Beschikbaarheid is helaas niet super.

Nog een klein voordeelt voor ondergetekende elke missie is een potje. Mijn “aantal potjes”-doel is ineens flink opgeschoten.

 

 

Expedition to Newdale, 22 november 2019

Alexander Pfister is een veelzijdig spelontwerper. Hij is zowel bekend van de vlotte kaartspelletjes Port Royal en Oh My Goods!, de middel zware spellen Broom Service en Isle of Skye en het zwaardere werk met Mombasa en Great Western Trail. Bijzonder is ook dat hij in al die categorieën goede spellen aflevert. Dit jaar bracht hij twee heel verschillende spellen naar Spiel/Essen: Expedition to Newdale en Maracaibo. Maracaibo hoop ik een andere keer te spelen, deze vrijdagavond speelde ik Expedition to Newdale.

Expedition is het vervolg, in een bordspel, van het kaartspel Oh My Goods!. Net als in OMG probeer je een logistieke ketting te maken die goederen produceert en vervolgens weer gebruikt in een vervolg product (koe naar vlees, meel naar brood, dat werk). Expedition is echter meer. Er is een verhaal element wat tot nu toe leuk maar niet spannend is (Missie 1 van dit grote avontuur is…. (trom geroffel) het zorgen voor genoeg eten!). Er is ook een leuk gelukselement. Voor elk productie gebouw moeten bepaalde kleuren arbeiders aanwezig zijn om te produceren. Maar de keuze of je een gebouw laat produceren maak je voordat je precies weet welke werkers er zullen zijn. Dit geluk is goed te compenseren maar heeft wel een effect. De kern is gelukkig een tactische afweging dmv worker placement.

De duur van het spel is beperkt tot 7 ronden. In het begin start je met maar 2 werkers en vijf geld in goederen en kunnen de eerste ronden vrij vlot gaan. Het is wel zo dat elke zet telt als het spel zo compact is opgezet. Hierdoor plaatst Expedition zich iets boven Broom Service / Isle of Skye maar zeker niet in de buurt van Mombasa of Great Western Trail. Het spel speelt prettig met verschillende spelers aantallen.

 

Dune, 15 November 2019

The spice must flow!Dune of Duin is een top 10 SF boek aller tijden. Een boek dat een hele wereld schept, waarin er melange (spice) gewonnen wordt op een planeet die uit één grote woestijn bestaat. Een woestijn waar zandstormen het vlees van je botten blazen en waar woestijnwormen leven van enorme omvang. Een betoverende wereld.

Om deze wereld strijden meerdere facties om de melange, want alleen de melange maakt reizen tussen planeten mogelijk. In Dune zijn veel verschillende facties; er zijn “huizen”, de keizer, en nog veel meer. Iedereen heeft zijn eigen doelen.

Het spel over het boek heeft bijna dezelfde mythische status. Jarenlang was het originele spel uit 1979 in de top 100 van BoardGameGeek. Het spel werd echter nooit herdrukt. Het verhaal ging dat de rechten ingewikkeld lagen. Tot het nieuws verscheen dat het spel eindelijk opnieuw uitgegeven ging worden. Er ging een siddering door de spellen wereld. En jawel in 2019 kon de wereld weer Dune spelen!

Afgelopen vrijdag had ik het genoegen om aan te schuiven in de rol van het huis Harkonnen. Helaas komen de Harkonnen er in het boek slecht vanaf en in zo’n thematisch spel heeft dat natuurlijk zijn invloed. In Dune heeft elke factie bijzondere eigenschappen die een significant voordeel geven. Net als andere spellen uit die tijd (1979) zijn de eigenschappen niet gebalanceerd. Het is aan de speler om voor de balans te zorgen. Gelukkig zijn de regels van Dune opgepoetst en het geheel speelt soepel weg. Met 10 ronden duurt het spel niet te lang. Ook kun je maar beperkt je troepen bewegen en dus zijn de gevechten compact. Voor mij was het een geslaagde eerste keer, zeker omdat het thema heel sterk in het spel verweven is.

Star Wars: Outer Rim, 8 november 2019

De Essen voorraad is nog lang niet op en ook deze avond liggen er alleen maar nieuwe spellen van Spiel/Essen op tafel: Era: Medieval Age, Ragusa, Sanctum en Star Wars: Outer Rim. Ik sloot aan bij het laatste.

Star Wars: Outer Rim is de laatste telg in een lange lijst Star Wars spellen van Fantasy Flight. Eerder heb ik mij al vermaakt met X-Wing, Imperial Assault en Rebellion. Fantasy Flight doet twee dingen heel goed: de Star Wars atmosfeer en de vormgeving. In Outer Rim duik je direct vol in het Star Wars verhaal met herkenbare personen en gebeurtenissen. De vormgeving is origineel en mooi. Het bord is een halve cirkel en daarnaast heb je een persoonlijk spelers bordje die je uitbreidt met kaarten.

In de Outer Rim speel je een van de bekende karakters die met een simpel ruimtevaartuig roem probeert te winnen. Je kunt goederen smokkelen, missies uitvoeren en een premiejager worden. Met het geld dat je verdient kun je een beter schip, uitrusting voor jou en je schip en bemanningsleden kopen. Je karakter duwt je wel een richting op, maar je bent vrij te doen wat je wilt. Veel acties leveren roem op. Wie als eerste x roem heeft wint direct.

Outer Rim heb ik nu twee keer gespeeld en als je van Star Wars houdt voel je, je zeker helemaal thuis. Als Han Solo illegalen goederen smokkelen, kan. Als Boba Fett een premiejager zijn, kan. Het spel geeft je veel vrijheid, maar ook richting. Goederen ophalen en afleveren verloopt soepel. Er is ook een spelmechaniek rond je reputatie met de vier facties van de Outer Rim. Dit speelt ook soepel en domineert niet. Spel technisch zit het goed in elkaar. Zoals wel vaker bij Fantasy Flight wordt er druk met dobbelstenen gerold en willekeurige kaarten opengedraaid, dus je kunt veel pech/geluk hebben. Het enige echt negatieve puntje is dat elke beurt 3-4 onderdelen heeft zonder interactie waardoor je met vier spelers wel merkbare dode momenten hebt.

Empires of the North en Bloom Town, 1 november 2019

Eerste spellenavond na Essen bruist altijd van de nieuwe spellen. Het Spelpaleis organiseert gelukkig op de zondag van Spiel een uitpakzondag om de ergste druk van de ketel te halen. Niet te min is het altijd de vraag wanneer er tijd is voor jouw aanschaf.

Ik had mazzel want er was animo om Imperial Settlers: Empires of the North uit te proberen. Empires is tweede versie van Imperial Settlers uitgegeven door Portal Games. Imperial Settlers vond ik direct een grappig spel. Mooi artwork en een spelmechaniek waarbij je op zoek ging naar combo’s in een kaartendeck. Helaas zaten er ook wat rare dingen in het spel. Zo raakte je alle grondstoffen kwijt na elke ronde. Dat was jammer want ik vind het juist interessant om te bedenken of je een grondstof beter nu kunt uitgeven of juist bewaren voor iets moois in de volgende ronde. Empires of the North heeft dit soort dingen opgelost. Het blijft wel een heel solistische “tableau builder”. Het gaat er uiteindelijk om, om zo slim mogelijk de voordelen van jouw specifieke deck/clan op tafel te leggen. Het spel speelt dan ook het soepelst met twee personen en kan ook uitstekend alleen gespeeld worden.

Imperial Settlers duurt niet zo gek lang en er was dus tijd voor nog een Essen release: Bloom Town. Op Essen konden we aanschuiven bij een demo. Het spel speelt soepel weg en mijn dochter had zeker zin in meer. In Bloom Town leg je tegels met gebouwen op een 5×5 raster. Waar je het gebouw legt bepaald van welke tegel je uit de voorraad pakt. Elke gebouw scoort direct, maar een gebouwsoort kan ook tussendoor scoren. Al met al een leuk kort spel met een mix van tactiek en geluk. Helemaal aan het einde ook nog Flick of Faith gespeeld. Een grappig behendigheidsspel waar je als goden druk in de weer gaat met het flikken van houten schijfjes.

Spiel/Essen 2019 en EK bordspellen; oktober 2019

Het is al even geleden. Tijd. Keuzes. Niets nieuws. Maar de blog is terug want het hoogtepunt in de bordspellenwereld, Spiel/Essen, geeft veel energie. Want wat een evenement. Meer dan 200 duizend mensen over de vloer op een weer grotere beurs. Weer meer nieuwe titels dan iemand maar kan zien, spelen of kopen. Spelpaleis Amersfoort was ruim vertegenwoordigd en iedereen ging met veel moois naar huis. Voor Marleen en mij een extreem kort bezoek van … 1 dag. Met 1 dag weet je dat je niet alles kunt zien maar gelukkig was er op vrijdag veel ruimte om aan te schuiven.

Spiel/Essen was dit jaar stukken beter georganiseerd. Uitgang Oost was open en Hal 7/8 werden gebruikt voor het controleren van de kaarten, koffie en wachten. Ook leuk voor de (kleinere) stands in Hal 6 die normaal minder mensen langs zien komen. Wat wel fout ging was de garderobe aan het einde van de dag. Had niet verwacht een half uur in de rij te staan om mijn jas terug te krijgen.

Zelf veel gespeeld. Traditioneel horen daar ook dingen bij waar ik normaal aan voorbij loop maar soms wil je even zitten (octopus vinger spel met bekertje bv). Bloom Town viel in de smaak en ook Moon Base was in het echt net zo mooi en innovatief als op de foto’s. Deep Blue daarentegen was niet alleen push-your-luck maar had ook een vreemd element waar iemand gratis kan meeliften en wat naar mijn mening hopeloos uit de hand loopt.

Op Zaterdag was het Europese Kampioenschap bordspellen. Als derde team uit het NK mochten we Nederland vertegenwoordigen met een team van vier. Vier mooie spellen stonden op het programma: Coimbra, Gugong, Solenia en Newton. Het toernooi vindt plaats in de kelder van de Messe en is dus niet onderdeel van Spiel en toch wel een beetje. Ergens vind ik dit altijd jammer want ik denk dat een serieuze competitie een bepaalde meerwaarde projecteert op spellen als geheel.

Het Spelpaleis deed het geweldig goed met 6 eerste plaatsen en een reeks 2/3/4 plekken. In totaal haalden we een mooie 50 punten binnen wat ons een 12de plek van de 38 bezorgden. Een mooie verbetering van de 24st plek van vorig jaar. Super trots. Marleen werd gedeeld beste vrouwelijke deelnemer en als team waren we tweede bij Gugong van Brewmaster.

Nieuw jaar, nieuwe bordspel uitdaging, spelavond 11 januari

Een nieuw jaar en dus de kans om nieuwe goede voornemens te bedenken en vol te houden. En dat kan best verraderlijk zijn want een doel zetten is gratis, het halen is hard werk. Voor iedereen die dit jaar nadenkt over een bordspel voornemen de volgende tips.

Nummer 1 tip is nooit vergeten waarom je het doet. Het beste kun je dan ook je voornemen omvormen tot een intentie. Het gaat hier immers niet om het einddoel maar om het proces. Als je aan het einde van het jaar 10×10 aantikt is dat even leuk, maar het echt doel was om niet steeds nieuwe spellen te spelen maar eens lekker diep in een spel te duiken. En dat doe je tijdens het spelen. Misschien bereik je je intentie wel bij 8×8.

Maak niet een voornemen voor jezelf, maar neem je voor iemand anders te helpen met zijn voornemen. Als je voornemen is om veel nieuwe spellen te spelen en iemand wil dat ook, dan hoef je niet zelf dat voornemen te nemen. Help gewoon de ander (werkt ook erg goed bij gezonder eten, meer sporten, etc.)

Als derde: hak je voornemen op in delen. Want “Every journey begins with a single step” of te wel “How do you eat an Elefant? In pieces!”. Vier het halen van elk deel. Maak er een keten van behaalde voornemens van. Het is namelijk veel moeilijk om iets op te geven wat je al heel vaak elke keer gehaald hebt.

Een laatste overbodige tip is dat Gamification helpt. Maak een spel van je voornemen! Hou je voortgang bij. Beloon het behalen van deeldoelen.

De foto’s zijn van Lords of Xidit. Afgelopen spelavond wist een medespeler 3 van de 52 doelen weg te strepen uit de hele leuke 52 games challenge die dit jaar voor de vierde keer op de Geek verschijnt.

Berichtnavigatie