Spelpaleis Amersfoort

kom spelen

Archief voor de maand “november, 2018”

Civ zoals civ bedoelt is, spelavond 23 november

Eigenlijk is het een spel van vorig jaar Spiel/Essen maar hij was nieuw in de groep en telt dus zeker mee. Deze avond speel ik Sid Meier’s Civilization: A New Dawn. Een hele mondvol, maar dat moet ook wel want er zijn al een paar Civ(ilization) spellen. Je hebt natuurlijk Civilization uit 1980. Later verder uitgebreid en definitief (kan dat?) uitgeven als Mega Civilization.  Naast dit moois werd er een computerspel ontwikkelt onder dezelfde naam wat in 1991 het licht zag. Dit spel, Civilization, startte een heel genre van computerspellen waar ik zelf ook menig uurtje in heb zitten. En zo’n goed lopend computerspel verdient natuurlijk een bordspel. Dat werd eerst Sid Meier’s Civilization: The Boardgame (in twee versies 2002 en 2010) en totaal herzien Sid Meier’s Civilization: A New Dawn.

Deze nieuwe versie kreeg direct goede kritiek omdat hij speelbaar is binnen een normale tijd (60-120 m) en je toch het gevoel van het computerspel geeft. Je bent natuurlijk een klassieke beschaving (of de Amerikanen hoe dat zit wordt niet uitgelegd) en je begint met één hoofdstad. Daarnaast heb je vijf technologieën om te handelen, uit te breiden, te vechten, invloed uit te oefenen en technologie te verbeteren. Dit alles gebeurt met een slim mechaniekje. Elke kaart ligt in een rij bij een cijfer (1-5) en een type terrein. Als je een kaart wilt spelen doe je dat met de sterkte van waar hij ligt (1-5) en gebruik je hem op het bijbehorende terrein of makkelijker terrein. Gebruik je bijvoorbeeld een kaart bij 5 dan is hij heel sterk en kun je hem zelfs in de bergen gebruiken. Doe je het bij 1 dan heb je er veel minder aan en kun je hem alleen maar op grasland gebruiken. Heb je een kaart gespeeld dan schuif je alle kaarten op en de kaart die je net gespeeld hebt gaat naar de eerste plek. Leuk gevonden. In de praktijk speel je vooral veel kaarten op plek 4 en 5 om steeds zoveel mogelijk kaarten op te waarderen.

Civ New Dawn is bij elkaar een prima spel waarbij je soepel door je beurt gaat, maar toch wel wat te kiezen hebt. Je tegenstanders kunnen het je moeilijk maken, maar ze kunnen niet veel van je voortgang vernietigen. Dit is vriendelijker en maakt het spel niet te lang. Bovenal is het een echt Civ het computerspel-ervaring.

Advertenties

Legendes in het Wilde Westen, spelavond 16 november

Sommige spellen vertellen je precies wat je zou moeten doen. “Doe deze opdrachten voor veel punten”. “Bouw dit voor punten”. enz. Daarnaast zijn er een paar spellen die je vrij laten om te kiezen welke van de vele doelen je wit na streven.De ene speler kan dus hele andere dingen doen dan een andere speler. Ik denk aan Fields of Arle. Daarboven is er nog een categorie spellen die je nog vrijer laat, sandbox games. Een soort zandbak zonder regels waar je kunt maken wat je wilt. Dit is natuurlijk een leuk idee, maar niet makkelijk. Een spel is een spel vanwege zijn regels.

Western Legends is zo’n sandbox game. Het spel haalde een half miljoen dollar op via Kickstarter. Het spel bestaat uit een groot bord met daarop twee dorpjes met een winkel, saloon, bank, etc. en een stukje landschap met een ranch, goudmijn, bandieten en een station. Niet echt een kaart waar je vrij kunt rondstruinen, maar dat houd het wel zo compact. Geheel volgens het sandbox principe mag je held doen wat jij wilt. Wil je goud ophalen, kan. Wil je pokeren in de saloon, kan. Wil je een duel aan gaan met je tegenstander, kan. Het soort actie heeft invloed op je Marshal/Wanted spoor. Beroof je een bank dan wordt je berucht. Arresteer je iemand die berucht is dan stijg je op het “goede” spoor. Je kunt dus helemaal kiezen wat je wilt zijn en ook weer wisselen.

Het sandbox element voelt in eerste instantie raar aan. Omdat je mag doen wat je wilt, doet iedereen maar wat. Je weet ook niet wat “goed” is. Alles is immers mogelijk en levert iets op. Daarbij introduceert het spel een dosis geluk. En wel output geluk. Het soort waarbij je iets plande te doen, maar helaas het valt anders uit dan je dacht. Niet mijn favoriete type geluk. Het is namelijk het type dat je onaangenaam verrast als je denkt dat omdat de kans op falen zo klein is dat je wel moet winnen, en dan dus niet.

Ik heb met veel plezier het experiment Western Legends gespeeld en als je een thematisch spel zoekt over het wilde westen dan is dit een top keuze. Voor een spel zoals dit moet je in de stemming zijn. Zin om een lekker zo maar iets te doen en te kijken wat er gebeurd? Red Remption net uitgespeeld? West World gekeken? Draag je graag een cowboy hoed? Helemaal je spel. Wil je graag weten hoe je wint en daar zorgvuldig naar toe plannen en bewijzen dat jij als enige de juiste weg zag? Ver van weg blijven.

Dobbelsteenselectie onder de Portugese zon in Coimbra, spelavond 9 november

 

Twee week na Essen/Spiel 2018 en voor mij tijd om de nummer 3 op de Geekbuzz en de Fairplay Scout lijst van Spiel 2018: Coimbra. De auteurs zijn Flaminia Brasini en Virginio Gigli die ook het enigszins gedateerde Leonardo da Vinci en het meer recented Lorenzo il Magnifico gemaakt hebben.

Bij Coimbra draait het om slimme dobbelsteen selectie. Het spel speelt over vier ronden. En elke ronde wordt er een setje dobbelstenen gerold. Een voor een kies je een dobbelsteen en plaats je die op een “markt” van karakters. Hoe hoger hoe eerder je mag kiezen uit de markt, maar ook hoe duurder. Daarnaast bepaald de kleur van de dobbelsteen welke actie (geld krijgen, “schildjes” krijgen, pelgrim laten lopen, punten krijgen) je krijgt in de inkomstenfase. De karakterkaarten zorgen dat je invloed omhoog gaat op hun spoor en geven een actie. Doordat de dobbelsteen zowel de kans op een kaart, de kosten en je inkomensactie bepaald ligt het niet een-twee-drie voor de hand welke je wilt spelen. Omdat alle kaarten er elke keer inzetten, maar niet tegelijk, weet je na een paar potjes spelen al snel wat je nog mag verwachten. Hierdoor krijgt de puzzel nog een extra stukje diepgang.

Punten verdien je direct tijdens het spel, door te investeren in reizen naar nieuw ontdekte landen en door te vorderen op de vier sporen.

Het artwork is kleurrijk en verfrissend, het thema is…. niet zo overtuigend. Volgens de spelhandleiding leidde de ontdekking van nieuwe landen tot onrust en gebruik je een leger van bewakers om bescherming te bieden aan stadsgenoten als je ze niet kunt omkopen. Eeeuh.

Niet te min erg genoten van Coimbra dat fris en vernieuwend overkwam.

De week na Essen – 2 november 2018

Spiel 2018 in Essen was weer fantastisch. De hypes, de buzz, de nieuwe spellen en natuurlijk 190.000 mede spelliefhebbers. Natuurlijk is het druk, en op sommige momenten misschien wel te druk, maar wat je ziet is het succes van bordspellen op dit moment en dat kan je eigenlijk alleen maar blij maken. Voor het Spelpaleis Amersfoort is Spiel/Essen een extra feest omdat we altijd met een grote groep gaan en we thuis komen met een collectieve buit waar je u tegen zegt. Als kers op de taart was het Spelpaleis voor de tweede keer vertegenwoordigd op het Europees kampioenschap waar het een knappe 20st plek veroverde.

De vrijdag na Spiel/Essen is altijd mooi moment. Tegenwoordig organiseren we een uitpak zondag in het weekend van Essen om de eerste druk van de ketel te halen. Maar niet iedereen heeft dan de tijd gehad om zich voor te bereiden. Op de eerste vrijdag wel en ook deze keer kwam er direct meerdere Essen hits op tafel. Om mij heen werd: Teotihuacan: City of GodsBlackout: Hong Kong en AuZtralia gespeeld. Ik hoop hier een andere keer aan te schuiven en speelde Fuji.

Fuji van Wolfgang Warsch (de maker van The Mind, Ganz schön clever en De Kwakzalvers van Kakelenburg) is een vernuftig coöperatief spelletje. Je bent bij de vulkaan Fuji in Japan en je voelt het al aankomen, hij barst net uit. Je wint het spel door als groep veilig het dorp te bereiken en niet onderweg door vermoeidheid neer te vallen of simpel weg langzamer te lopen dan de lava die op je af komt. Elke speler heeft een set dobbelstenen die hij aan het begin van een ronde verborgen voor de rest gooit. Vervolgens geeft iedereen aan waar hij heen denkt te kunnen lopen. Elke plek heeft een voorwaarde die aangeeft welke dobbelsteenwaardes je mag optellen. Bij de ene plek tel je al je blauwe dobbelstenen, bij de andere al je vieren, etc. Nadat iedereen gekozen heeft kijk je of je mag lopen. Dit mag alleen als jouw dobbelsteenwaardes voor de kaart waar jij heen wilt hoger is dan wat jouw rechter en linker buurman aan waardes heeft. Gelukkig mag je van te voren overleggen, maar wel zonder de waardes te vertellen. Je krijgt hele leuk conversaties bv: “Ik zou graag hier heen gaan, ik weet zeker dat dat lukt!” en dan zegt je linkerbuurman “Ik zou dat niet doen, want ik weet zeker dat dat niet lukt!” etc. Het is net als the Mind een een spel dat je gespeeld moet hebben om het goed te snappen.

Na Fuji nog een klassieker gespeeld Saint Petersburg. Voor mij een feest van herkenning, voor mijn andere spelers een raar kaart/bordspel met wel heel oude graphics (ik heb een 2004 versie). Tja.

Berichtnavigatie