Spelpaleis Amersfoort

kom spelen

Archief voor de categorie “Spellenavond”

Nieuw jaar, nieuwe bordspel uitdaging, spelavond 11 januari

Een nieuw jaar en dus de kans om nieuwe goede voornemens te bedenken en vol te houden. En dat kan best verraderlijk zijn want een doel zetten is gratis, het halen is hard werk. Voor iedereen die dit jaar nadenkt over een bordspel voornemen de volgende tips.

Nummer 1 tip is nooit vergeten waarom je het doet. Het beste kun je dan ook je voornemen omvormen tot een intentie. Het gaat hier immers niet om het einddoel maar om het proces. Als je aan het einde van het jaar 10×10 aantikt is dat even leuk, maar het echt doel was om niet steeds nieuwe spellen te spelen maar eens lekker diep in een spel te duiken. En dat doe je tijdens het spelen. Misschien bereik je je intentie wel bij 8×8.

Maak niet een voornemen voor jezelf, maar neem je voor iemand anders te helpen met zijn voornemen. Als je voornemen is om veel nieuwe spellen te spelen en iemand wil dat ook, dan hoef je niet zelf dat voornemen te nemen. Help gewoon de ander (werkt ook erg goed bij gezonder eten, meer sporten, etc.)

Als derde: hak je voornemen op in delen. Want “Every journey begins with a single step” of te wel “How do you eat an Elefant? In pieces!”. Vier het halen van elk deel. Maak er een keten van behaalde voornemens van. Het is namelijk veel moeilijk om iets op te geven wat je al heel vaak elke keer gehaald hebt.

Een laatste overbodige tip is dat Gamification helpt. Maak een spel van je voornemen! Hou je voortgang bij. Beloon het behalen van deeldoelen.

De foto’s zijn van Lords of Xidit. Afgelopen spelavond wist een medespeler 3 van de 52 doelen weg te strepen uit de hele leuke 52 games challenge die dit jaar voor de vierde keer op de Geek verschijnt.

Advertenties

Omdat Harry Potter ook kerst is, spelavond 28 december

Het huis is nog vol in kerstsfeer en dus is het extra leuk om Harry Potter Hogwarts Battle te spelen. In de boeken nam kerst een special plek in (wie kent niet de gebreide trui van Molly). Daarbij kwamen de films rond kerst uit. Op een gekke manier werd Harry Potter daardoor voor mij een kerstfilm.

HP Hogwarts Battle is een coöperatief spel waarbij je de vier bekende karakters uit het boek speelt (Neville is toegevoegd aan Harry, Ron en Hermoine). Je begint met een basis deck met 3 bijzondere kaarten en 7 standaard “1 invloed” kaarten. Invloed gebruik je om in je beurt kaarten uit de markt te kopen en zodoende wordt je deck beter. Daarbij heeft elk character een bijzondere eigenschap waardoor bepaalde kaarten beter werken bij bepaalde karakters.

Het doel is een setje “bad guys” te verslaan waarvan er steeds 2 of 3 openliggen. Zij hebben terwijl ze in het spel zijn een negatieve eigenschap. Het spel wint als alle drie de locaties overgenomen zijn door de “dark arts”. Elke ronde draai je een of meerdere “dark arts” kaarten die allerlei vervelende dingen doen waaronder invloed uitoefenen op een locatie. Ook een held die zijn leven verliest draagt bij aan het overnemen van een locatie. Mocht je “dood” gaan speel je gewoon verder. Je was immers maar “stunned”..

Het spel speelt vlot zoals je van een deck-builder mag verwachten. Deck-builders (bv Dominion) kunnen extreem solistisch zijn maar dat wordt hier voorkomen door het coöperatieve karakter. Aan de andere kant zijn de keuzes niet heel moeilijk. Je speelt wat je hebt, je koopt wat je kunt. Het thema is daarentegen super. Neville start met Mandrake, Trevor en de Rememberall. Je kunt alle karakters uit het boek verwerven in je deck. Het artwork is uit de film wat ik persoonlijk jammer vind omdat er zoveel mooie alternatieven zijn. Prima spel voor Potter fans en als Engels geen probleem is een mooie instap deck-builder.

Fast Food met Kerst, spelavond 21 december

In april van dit jaar had ik de mogelijkheid om voor het eerste aan Food Chain Magnate te snuffelen. Met een geleend exemplaar stak ik voorzichtig een teen in de harde werkelijkheid van een Splotter spel. Food Chain kwam uit in 2015 en won direct, met name Amerikaanse, prijzen voor het beste strategische spel. Op de Geek steeg het gestaag naar een plek in de top 100. Het spel was ook steeds uitverkocht en toen de mogelijkheid was voor te bestellen, greep ik die mogelijkheid ook direct aan. Het spel arriveerde net rond Essen en moest even wachten.

Food Chain Magnate combineert een paar bijzondere eigenschappen. De regels zijn niet ingewikkeld. Het spel is lang, maar elke beslissing is belangrijk. Het is zeer interactief. Het thema is super sterk. De uitvoering is grafisch sterk, de uitvoering is daarbij simpel maar daardoor wel duidelijk. De spelelementen geven een complexe mix waarbij je je tegenstander constant in de gaten moet houden. Een foutje is duur. Niet een spel voor iedereen. Een beetje zoals mensen die een marathon lopen. Je weet dat het pijn gaat doen maar ook dat het een unieke ervaring gaat worden. Na afloop zeg je “nooit weer” en “nog een keer” tegelijkertijd.

Het spel is simpel. Je begint met 1 restaurant en 1 CEO. De CEO kan iemand aannemen en zo bouw je een organisatie op. Het doel is niet om een mooie organisatie te hebben maar om geld te verdienen. Om dat te doen moet je iets hebben om te verkopen (hier burgers, pizza en drie soorten drinken) en iemand die het wil hebben. Je creëert vraag door marketing. Zet je een billboard naast een huis dan wil dat huis dat product. Simpel. Het probleem is dat iedereen aan die vraag kan voldoen zolang hij/zij maar het juiste product heeft. Zo kan het zo maar zijn dat je een vraag creëert waarbij een ander er met de levering vandoor gaat. Constant moet je op de hoede zijn of jouw prijs niet te hoog is of de producten die hebt wel gevraagd worden. Heerlijk frustrerende puzzel!

Hulp bij een alfabet uitdaging, spelavond 8 december

YokohamaDeze avond een mede spelpaleis speler geholpen met de één-na-laatste letter van haar alfabet uitdaging (speel in een jaar een spel voor elke letter van het alfabet beginnend bij a). Bordspel uitdagingen zijn een leuke manier om op een andere manier spellen te spelen en je soms te porren om eens iets anders of op een andere manier te spelen.  Er zijn heel verschillende uitdagingen. Bekende zoals 10×10 en “speel je collectie” (bv hier), maar je kunt ook creatief gaan met een van deze 52 opties.

Ze was bij de Y dus kon Yokohama op tafel komen. Ik heb de mooie “deluxefied” versie. In Yokohama reis je als president van je bedrijf door de wijken van Yokohama om orders te vervullen, technologie te kopen, giften aan de kerk te doen en export te bedrijven. Je mag alleen reizen langs je assistenten waarvan je er elke beurt drie op het bord zet. Ook de sterkte van je actie in elke wijk hangt af van hoeveel assistenten je daar hebt staan. Het is dus echt een plan spel. Je moet vooruit denken wat je de komende drie/vier beurten wilt doen. Andere spelers kunnen je frustreren door in de weg te staan dus soms moet je de plannen omgooien.

Ook Crows kwam op tafel. Crows hebben wij onlangs overgenomen van een verhuizende bordspeler. Leuk, redelijk abstract, spel waarbij je kraaien naar je toe probeert te lokken. Dubbelen punten als je ze naar kerkhof lokt (?)

Crows

Teotihuacan, spelavond 30 november

Rob had de grote doos weer meegenomen met afgekort Teo (Teotihuacan: City of the Gods), opvolger van de maker van Tzolkin. Een rondel spel, waarbij het rondel er bij elk spel anders uit kan zien. Waarbij er vele wegen zijn naar punten. Er wordt gewerkt aan het afmaken en verfraaien van de tempel. Je kunt de goden aanbidden en stijgen op de drie goden sporen en je kunt werken aan de verfraaien van de graven. Dit alles doe je door met je dobbelsteen 1,2 of 3 stappen te verplaatsen en de hoofdactie te kiezen, waarbij je na het doen van de actie de waarde van je dobbelsteen verhoogd. Hoe hoger de waarde van je dobbelsteen hoe meer grondstoffen dit oplevert op de inkomstenvelden. Hoe meer dobbelstenen op hetzelfde vlak ook hoe meer inkomsten. zo puzzel je jezelf een weg over de rondel, verzamel je inkomsten om ze vervolgens weer uit te geven voor een puntenactie.

Het spel wordt gespeeld over 3 eclipsen, waarbij na elke eclips een puntentelling plaatsvindt. Indien je hoog genoeg op een godenspoor komt, krijg je nog een eindbonus en voila, diegene met de meeste punten wint. Tijdens het spel kun je ook contracten afsluiten, die je voordelen geven bij bepaalde acties, extra inkomsten of punten of korting bij betaling. Er zijn er zes per spel, maar ook weer elk spel verschillend. Alle zes zijn ze voor iedereen af te sluiten. De keuzes die je maakt bepalen of eigenlijk versterken de strategie die je kiest. Daarin lijkt het op Tzolkin. Het feit dat je elke keer je dobbelsteen opwaardeert en meer waarde krijgt is interessant. Na de zes krijg, wordt je dobbelsteen een 1 en beland deze op een bepaald vak van de rondel en kun je een bonus uitzoeken. Na elke Eclips willen je werkers (=dobbelstenen) eten, in dit geval cacao, maar cacao heb je ook nodig om te betalen om een actie te mogen doen als er al dobbelstenen bij een actie liggen. Klinkt ook bekend, maar past prima in het spel. Kortom zeer geslaagd, maar wel avondvullend programma. Waarbij de derde eclips verrassend snel voorbij was.

Civ zoals civ bedoelt is, spelavond 23 november

Eigenlijk is het een spel van vorig jaar Spiel/Essen maar hij was nieuw in de groep en telt dus zeker mee. Deze avond speel ik Sid Meier’s Civilization: A New Dawn. Een hele mondvol, maar dat moet ook wel want er zijn al een paar Civ(ilization) spellen. Je hebt natuurlijk Civilization uit 1980. Later verder uitgebreid en definitief (kan dat?) uitgeven als Mega Civilization.  Naast dit moois werd er een computerspel ontwikkelt onder dezelfde naam wat in 1991 het licht zag. Dit spel, Civilization, startte een heel genre van computerspellen waar ik zelf ook menig uurtje in heb zitten. En zo’n goed lopend computerspel verdient natuurlijk een bordspel. Dat werd eerst Sid Meier’s Civilization: The Boardgame (in twee versies 2002 en 2010) en totaal herzien Sid Meier’s Civilization: A New Dawn.

Deze nieuwe versie kreeg direct goede kritiek omdat hij speelbaar is binnen een normale tijd (60-120 m) en je toch het gevoel van het computerspel geeft. Je bent natuurlijk een klassieke beschaving (of de Amerikanen hoe dat zit wordt niet uitgelegd) en je begint met één hoofdstad. Daarnaast heb je vijf technologieën om te handelen, uit te breiden, te vechten, invloed uit te oefenen en technologie te verbeteren. Dit alles gebeurt met een slim mechaniekje. Elke kaart ligt in een rij bij een cijfer (1-5) en een type terrein. Als je een kaart wilt spelen doe je dat met de sterkte van waar hij ligt (1-5) en gebruik je hem op het bijbehorende terrein of makkelijker terrein. Gebruik je bijvoorbeeld een kaart bij 5 dan is hij heel sterk en kun je hem zelfs in de bergen gebruiken. Doe je het bij 1 dan heb je er veel minder aan en kun je hem alleen maar op grasland gebruiken. Heb je een kaart gespeeld dan schuif je alle kaarten op en de kaart die je net gespeeld hebt gaat naar de eerste plek. Leuk gevonden. In de praktijk speel je vooral veel kaarten op plek 4 en 5 om steeds zoveel mogelijk kaarten op te waarderen.

Civ New Dawn is bij elkaar een prima spel waarbij je soepel door je beurt gaat, maar toch wel wat te kiezen hebt. Je tegenstanders kunnen het je moeilijk maken, maar ze kunnen niet veel van je voortgang vernietigen. Dit is vriendelijker en maakt het spel niet te lang. Bovenal is het een echt Civ het computerspel-ervaring.

Legendes in het Wilde Westen, spelavond 16 november

Sommige spellen vertellen je precies wat je zou moeten doen. “Doe deze opdrachten voor veel punten”. “Bouw dit voor punten”. enz. Daarnaast zijn er een paar spellen die je vrij laten om te kiezen welke van de vele doelen je wit na streven.De ene speler kan dus hele andere dingen doen dan een andere speler. Ik denk aan Fields of Arle. Daarboven is er nog een categorie spellen die je nog vrijer laat, sandbox games. Een soort zandbak zonder regels waar je kunt maken wat je wilt. Dit is natuurlijk een leuk idee, maar niet makkelijk. Een spel is een spel vanwege zijn regels.

Western Legends is zo’n sandbox game. Het spel haalde een half miljoen dollar op via Kickstarter. Het spel bestaat uit een groot bord met daarop twee dorpjes met een winkel, saloon, bank, etc. en een stukje landschap met een ranch, goudmijn, bandieten en een station. Niet echt een kaart waar je vrij kunt rondstruinen, maar dat houd het wel zo compact. Geheel volgens het sandbox principe mag je held doen wat jij wilt. Wil je goud ophalen, kan. Wil je pokeren in de saloon, kan. Wil je een duel aan gaan met je tegenstander, kan. Het soort actie heeft invloed op je Marshal/Wanted spoor. Beroof je een bank dan wordt je berucht. Arresteer je iemand die berucht is dan stijg je op het “goede” spoor. Je kunt dus helemaal kiezen wat je wilt zijn en ook weer wisselen.

Het sandbox element voelt in eerste instantie raar aan. Omdat je mag doen wat je wilt, doet iedereen maar wat. Je weet ook niet wat “goed” is. Alles is immers mogelijk en levert iets op. Daarbij introduceert het spel een dosis geluk. En wel output geluk. Het soort waarbij je iets plande te doen, maar helaas het valt anders uit dan je dacht. Niet mijn favoriete type geluk. Het is namelijk het type dat je onaangenaam verrast als je denkt dat omdat de kans op falen zo klein is dat je wel moet winnen, en dan dus niet.

Ik heb met veel plezier het experiment Western Legends gespeeld en als je een thematisch spel zoekt over het wilde westen dan is dit een top keuze. Voor een spel zoals dit moet je in de stemming zijn. Zin om een lekker zo maar iets te doen en te kijken wat er gebeurd? Red Remption net uitgespeeld? West World gekeken? Draag je graag een cowboy hoed? Helemaal je spel. Wil je graag weten hoe je wint en daar zorgvuldig naar toe plannen en bewijzen dat jij als enige de juiste weg zag? Ver van weg blijven.

Dobbelsteenselectie onder de Portugese zon in Coimbra, spelavond 9 november

 

Twee week na Essen/Spiel 2018 en voor mij tijd om de nummer 3 op de Geekbuzz en de Fairplay Scout lijst van Spiel 2018: Coimbra. De auteurs zijn Flaminia Brasini en Virginio Gigli die ook het enigszins gedateerde Leonardo da Vinci en het meer recented Lorenzo il Magnifico gemaakt hebben.

Bij Coimbra draait het om slimme dobbelsteen selectie. Het spel speelt over vier ronden. En elke ronde wordt er een setje dobbelstenen gerold. Een voor een kies je een dobbelsteen en plaats je die op een “markt” van karakters. Hoe hoger hoe eerder je mag kiezen uit de markt, maar ook hoe duurder. Daarnaast bepaald de kleur van de dobbelsteen welke actie (geld krijgen, “schildjes” krijgen, pelgrim laten lopen, punten krijgen) je krijgt in de inkomstenfase. De karakterkaarten zorgen dat je invloed omhoog gaat op hun spoor en geven een actie. Doordat de dobbelsteen zowel de kans op een kaart, de kosten en je inkomensactie bepaald ligt het niet een-twee-drie voor de hand welke je wilt spelen. Omdat alle kaarten er elke keer inzetten, maar niet tegelijk, weet je na een paar potjes spelen al snel wat je nog mag verwachten. Hierdoor krijgt de puzzel nog een extra stukje diepgang.

Punten verdien je direct tijdens het spel, door te investeren in reizen naar nieuw ontdekte landen en door te vorderen op de vier sporen.

Het artwork is kleurrijk en verfrissend, het thema is…. niet zo overtuigend. Volgens de spelhandleiding leidde de ontdekking van nieuwe landen tot onrust en gebruik je een leger van bewakers om bescherming te bieden aan stadsgenoten als je ze niet kunt omkopen. Eeeuh.

Niet te min erg genoten van Coimbra dat fris en vernieuwend overkwam.

De week na Essen – 2 november 2018

Spiel 2018 in Essen was weer fantastisch. De hypes, de buzz, de nieuwe spellen en natuurlijk 190.000 mede spelliefhebbers. Natuurlijk is het druk, en op sommige momenten misschien wel te druk, maar wat je ziet is het succes van bordspellen op dit moment en dat kan je eigenlijk alleen maar blij maken. Voor het Spelpaleis Amersfoort is Spiel/Essen een extra feest omdat we altijd met een grote groep gaan en we thuis komen met een collectieve buit waar je u tegen zegt. Als kers op de taart was het Spelpaleis voor de tweede keer vertegenwoordigd op het Europees kampioenschap waar het een knappe 20st plek veroverde.

De vrijdag na Spiel/Essen is altijd mooi moment. Tegenwoordig organiseren we een uitpak zondag in het weekend van Essen om de eerste druk van de ketel te halen. Maar niet iedereen heeft dan de tijd gehad om zich voor te bereiden. Op de eerste vrijdag wel en ook deze keer kwam er direct meerdere Essen hits op tafel. Om mij heen werd: Teotihuacan: City of GodsBlackout: Hong Kong en AuZtralia gespeeld. Ik hoop hier een andere keer aan te schuiven en speelde Fuji.

Fuji van Wolfgang Warsch (de maker van The Mind, Ganz schön clever en De Kwakzalvers van Kakelenburg) is een vernuftig coöperatief spelletje. Je bent bij de vulkaan Fuji in Japan en je voelt het al aankomen, hij barst net uit. Je wint het spel door als groep veilig het dorp te bereiken en niet onderweg door vermoeidheid neer te vallen of simpel weg langzamer te lopen dan de lava die op je af komt. Elke speler heeft een set dobbelstenen die hij aan het begin van een ronde verborgen voor de rest gooit. Vervolgens geeft iedereen aan waar hij heen denkt te kunnen lopen. Elke plek heeft een voorwaarde die aangeeft welke dobbelsteenwaardes je mag optellen. Bij de ene plek tel je al je blauwe dobbelstenen, bij de andere al je vieren, etc. Nadat iedereen gekozen heeft kijk je of je mag lopen. Dit mag alleen als jouw dobbelsteenwaardes voor de kaart waar jij heen wilt hoger is dan wat jouw rechter en linker buurman aan waardes heeft. Gelukkig mag je van te voren overleggen, maar wel zonder de waardes te vertellen. Je krijgt hele leuk conversaties bv: “Ik zou graag hier heen gaan, ik weet zeker dat dat lukt!” en dan zegt je linkerbuurman “Ik zou dat niet doen, want ik weet zeker dat dat niet lukt!” etc. Het is net als the Mind een een spel dat je gespeeld moet hebben om het goed te snappen.

Na Fuji nog een klassieker gespeeld Saint Petersburg. Voor mij een feest van herkenning, voor mijn andere spelers een raar kaart/bordspel met wel heel oude graphics (ik heb een 2004 versie). Tja.

Hebben Fransen meer fantasie? spelavond 28 april

Er komen op dit moment veel spellen uit. Veel mooie, goede spellen. Maar ook veel spellen die op elkaar lijken. Voor een uitgever moeten het tegelijkertijd goede en slechte tijden zijn. De vraag is groot maar te gelijkertijd is er veel aanbod. Daarnaast is het lastig om in te schatten wat werkt en wat niet. Een typische strategie bij veel aanbod en vraag is differentiatie. Juist door af te wijken van de gebaande paden is er succes.

Franse uitgevers zijn hier zeker verfrissend. Ik denk aan Dixit, het artwork van Inis en aan Captain Sonar! Briljant spelidee. In dat straatje zie ik ook het artwork van Imaginarium. Niet weer Duitse lineart of over-the-top stereotiepe helden, maar een mooi fris ontwerp met collage-achtige plaatjes. Het geheel wordt afgemaakt met een set mooi spelfiguren/miniaturen. Kijk dat oogt heerlijk fris.

Het spel zelf speelt soepel. Je werkt in een fabriek waar je machines van de band haalt en repareert in jouw werkplaats. De machines helpen je vervolgens. Je kunt ze ook combineren of afbreken voor materialen. De meeste punten verdien je door te zorgen dat je werkplaats voldoet aan bepaalde voorwaarde. Bij twintig punten eindigt het spel en door de verborgen punten moet je goed opletten wanneer je denkt dat dit gaat gebeuren. Al met al een prima Spel.

Berichtnavigatie